Wzorzec FCI nr 45

BERNEŃSKI PIES PASTERSKI
(Berner Sennenhund, Bernese Mountain Dog)


Kraj pochodzenia: Szwajcaria

Data publikacji obowiązującego wzorca: 25.05.2003

Przeznaczenie: Pierwotnie pies stróżujący, zaganiający i pociągowy w wiejskich zagrodach w Kantonie Berna, dzisiaj także pies rodzinny i wielostronny pies pracujący.

Klasyfikacja FCI: 
Grupa 2 - Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne
Sekcja 3 - Szwajcarskie psy pasterskie.
Nie podlega próbom pracy


KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Berneński Pies Pasterski jest psem wiejskim o starym rodowodzie, wykorzystywanym u podnóża Alp, w części Wyżyny Szwajcarskiej i w okolicach Berna jako pies stróżujący, pociągowy i zaganiający. Jego pierwotna nazwa„Durrbachler” pochodzi od zajazdu i gospody Duerrbach koło Riggisbergu, gdzie ten długowłosy, trójbarwny pies podwórzowy był szczególnie chętnie trzymany.
W latach 1902, 1904 i 1907 psy te zostały pokazane na wystawach i kilku hodowców z Burgdorfu postanowiło w listopadzie 1907 roku zorganizować się w celu hodowli w czystości rasy. Założyli oni „Szwajcarski Klub Duerrbachlera” i opracowali wzorzec rasy. W roku 1910 na wystawie w Burgdorf, na którą wielu okolicznych mieszkańców przyprowadziło swoje psy, zaprezentowano 107 Duerrbachlerów. Od tej chwili rasa, określana teraz, w nawiązaniu do pozostałych ras szwajcarskich ras pasterskich, jako Berneński Pies Pasterski, zyskała sobie szybko przyjaciół w całej Szwajcarii a wkrótce potem również w sąsiadujących Niemczech. Dzisiaj Berneński Pies Pasterski, dzięki swojemu atrakcyjnemu trójbarwnemu umaszczeniu i zdolności przystosowywania się jest znanym i cenionym na całym świecie psem rodzinnym.

OGÓLNE WRAŻENIE:
Długowłosy , trójbarwny, więcej niż średniej wielkości, mocny i ruchliwy pies użytkowy o mocnych kończynach, harmonijny i proporcjonalnie zbudowany.

 

a) delikatny, lekki, smukły (niezgodny ze wzorcem)
b) dość dodrze zbudowany, mocny, ale "suchy", typ sportowy (zgodny ze wzorcem)
c) średnio mocny, pełniejszy, typ do reprodukcji (zgodny ze wzorcem)
d) mocny, imponujący, wielki, typ do reprodukcji (zgodny ze wzorcem)
e) zbyt mocny, ciężki i przysadzisty (niezgodny ze wzorcem)




WAŻNE PROPORCJE:

Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia 9:10, raczej krępy niż długi. Idealny stosunek wysokości w kłębie do głębokości klatki piersiowej 2:1.

 

 

 

USPOSOBIENIE/CHARAKTER:
Pewny, uważny, czujny i odważny w codziennych sytuacjach, łagodny i oddany w stosunku do zaufanych osób, pewny siebie i przyjazny w stosunku nieznajomych; średni temperament, łatwy do ułożenia

GŁOWA: Mocna, proporcjonalna do całej budowy, nie za potężna

  • Mózgoczaszka: widziana z profilu i od przodu jest lekko wypukła, słabo zaznaczona bruzda czołowa
  • Stop: wyraźnie, ale niezbyt mocno zaznaczony, mocna, średniej długości kufa.
  • Nos: czarny
  • Kufa: mocna, średniej długości, grzbiet nosa prosty
  • Fafle: przylegające, czarne
  • Uzębienie: Kompletny, mocny zgryz nożycowy (M3 nie są brane pod uwagę). Zgryz cęgowy tolerowany.
  • Oczy: ciemnobrązowe, o kształcie migdałów, o dobrze przylegających powiekach, osadzone nie za głęboko, ani nie wypukłe. Luźne powieki są wadą.
  • Uszy: średniej wielkości, trójkątne, wysoko osadzone, lekko zaokrąglone, w stanie spoczynku płasko przylegające, przy natężonej uwadze skierowane do przodu, przy czym brzeg ucha przylega do głowy.
  • Szyja: mocna, muskularna, średniej długości

 


A)
głowa normalna
B) głowa zbyt ciężka, pysk krótki, stop zbyt mocno zaznaczony; miły, zaokrąglony
C) głowa zbyt smukła, stop słabo zaznaczony

 

  • Górna linia: od szyi lekko w dół, harmonijnie przechodząca w kłąb, następnie prosta, pozioma
  • Grzbiet: mocny i prosty, poziomy
  • Lędźwie: szerokie i mocne, widziane z góry lekko wcięte
  • Zad: łagodnie zaokrąglony.
  • Klatka piersiowa: szeroka i głęboka, sięgająca do łokci, z wyraźnym przedpiersiem, o szeroko-owalnym przekroju, żebra sięgające możliwie jak najdalej do tyłu
  • Dolna linia i brzuch: Od klatki piersiowej lekko wznosząca się ku tylnym kończynom.
  • Ogon: gęsto owłosiony, sięgający przynajmniej do stawu skokowego, w stanie spoczynku zwisający, w ruchu noszony na wysokości grzbietu lub lekko powyżej.


KOŃCZYNY: Mocnej budowy

Kończyny przednie:
 patrząc z przodu proste i równoległe, raczej szeroko ustawione.

  • Łopatki: długie, mocne, ustawione ukośnie, tworzące z ramieniem kąt niezbyt rozwarty, przylegające i dobrze umięśnione.
  • Łokcie: dobrze przylegające, nie odstające ani nie wykręcone do wewnątrz
  • Przedramię: mocne, proste

 


a)
kończyny przednie poprawne, proste, normalna szerokość
b) kończyny przednie równoległe, ale ustawione zbyt wąsko
główna przyczyna: klatka piersiowa zbyt wąska i zbyt płytka.
c) szerokość kończyn przednich normalna stopy zbieżne
przyczyna: stawy słabe, cienkie, wyraźnie już w młodym wieku, ten typ jest lekki, odmienny i bardzo częsty.
d) nogi w kształt litery X
przyczyna: klatka piersiowa wąska, łokcie przepchnięte pod tułów, stawy mało wytrzymałe, stopy rozbieżne.
e) nogi w kształt litery O
przyczyna: łokcie rozwarte, mają tendencję do rozluźnienia, słaba muskulatura łopatki, stopy zbieżne, nadmiernie szeroko w wyższej partii. Częsta wada.

 

  • Śródręcze: widziane z boku prawie prostopadłe do podłoża, mocne, widziane z przodu stanowi proste przedłużenie przedramienia

 

A) poprawne
B) pochyłe i słabe
C) łapa niedźwiedzia

 

  • Łapy: krótkie, zaokrąglone i zwarte, palce dobrze wysklepione, nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz

 

A) poprawna
B) zajęcza łapa, palce wydłużone i płaskie
C) łapa niedźwiedzia

 

Kończyny tylne: patrząc od tyłu ustawione równolegle, nie za wąsko,

  • Udo: dość długie, szerokie, mocne, dobrze umięśnione.
  • Podudzie: długie, tworzące z udem wyraźny kąt
  • Staw kolanowy: wyraźnie kątowany
  • Staw skokowy: mocny i dobrze kątowany
  • Śródstopie: Prawie prostopadłe, ostrogi muszą być usunięte, za wyjątkiem krajów, gdzie operacyjne usuwanie ostróg jest zabronione
  • Stopa: lekko wysklepiona, mniej niż łapa nie skręcona ani do środka ani na zewnątrz

 

I) poprawne
II)stopy wystające, stawy skokowe wąsko ustawione
III)kończyny tylne "szczepione", stawy kolanowe wystające, stawy skokowe przysunięte, stopy otwarte
IV)kończyny tylne ściśnięte, zamknięte między śródstopiem i stopą
V) kończyny tylne "szczenięce", stawy skokowe otwarte, stopy przysunięte, z czubkiem w środku, nogi w kształt beczki.

 

  • Chody: przestrzenne, równomierne w każdym tempie, dynamiczne, o swobodnym wykroku i mocnej pracy tylnych kończyn; w kłusie, patrząc od przodu i od tyłu, kończyny prowadzone równolegle.


OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: długi, błyszczący, prosty lub lekko sfalowany.
Umaszczenie: kruczoczarna maść podstawowa z ciemnym brązowoczerwonym podpalaniem na policzkach, nad oczami, na wszystkich czterech kończynach i na klatce piersiowej, z białymi znaczeniami według wzoru: czysto biały, symetryczny rysunek na głowie: biała strzałka, która się rozszerza symetrycznie w kierunku nosa, tworząc białe znaczenie na kufie. Strzałka na czole nie powinna zachodzić na brązowe plamy nad oczami, a białe znaczenie na kufie powinno sięgać najwyżej do kącików warg białe, umiarkowanie szerokie znaczenie przechodzące z podgardla na klatkę piersiową pożądane: białe łapy, biały koniec ogona tolerowane: mała, biała plama na karku, mała , biała plama przy odbycie.

 



A) zbyt mało bieli (niezgodny ze wzorcem)
B) mało bieli (poprawne)
C) idealna biel (pożądane)
D) dużo bieli (poprawne)
E) zbyt dużo bieli (niechciana wada)
F) asymetryczna biel (zależnie od powagi, tolerowane, niechciana wada)

 



WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie:
psy 64 – 70 cm. (wzrost idealny 66 – 68 cm.)
suki 58 – 66 cm. (wzrost idealny 60 – 63 cm.)

WADY:
Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa:
- niepewny charakter
- delikatny kościec
- nierówne ustawienie siekaczy , jeśli jest zachowany prawidłowy zgryz
- brak innych zębów niż najwyżej dwóch (P1) (M3) nie są brane pod uwagę

szata:
- wyraźnie skręcony włos

błędy w umaszczeniu:

- brak białych znaczeń na głowie
- za szeroka strzałka i/lub białe znaczenie na kufie sięgające poza kąciki warg
- biały kołnierz
- duża biała plama na karku (o średnicy przekraczającej 6 cm.)
- duża biała plama przy odbycie (o średnicy przekraczającej 6 cm.)
- białe znaczenia na przednich kończynach, które wyraźnie sięgają poza środek śródręcza
- rażąco asymetryczny rysunek na głowie i klatce piersiowej
- czarne plamy i pasma na białym rysunku klatki piersiowej
- nieczysta biel (silne plamy pigmentowe)
- brązowe lub czerwone przesianie czarnej maści podstawowej

WADY WYKLUCZAJĄCE:
- agresywność, lękliwość, wyraźna płochliwość
- rozszczepiony nos
- przodozgryz, tyłozgryz, zgryz przemienny
- jedno lub dwa niebieskie oczy lub oczy z niebieskimi plamkami
- entropium, ektropium
- zakręcony lub załamany ogon
- krótki lub szorstki włos
- brak trójbarwności
- maść podstawowa inna niż czarna
Psy, które wykazują nienormalne zachowania, lub zachowania zaburzone, muszą zostać zdyskwalifikowane

UWAGA:
Psy muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.

Rysunki pochodzą ze strony włoskiego klubu rasy SIBB (Societa' Italiana Bovaro Bernese)
Autorką jest Margret Bäertschi. Charakterystykę rasy opracowała wspólnie p. Margret z Silvaną Vogel Tedeschi

 

 

Przodków berneńskiego psa pasterskiego należy szukać wśród starożytnych molosów, których protoplasta był dog tybetański. Na tereny dzisiejszej Szwajcarii dotarły ponoć z rzymskimi legionami, co miało potwierdzić odkrycie przez archeologów glinianej lampki z Vindonissa, na której widniał wizerunek długowłosego psa z zawiniętym ogonem. Nie udało się jednak ustalić, skąd tak naprawdę pochodziło to znalezisko i jakiej wielkości był przedstawiony na nim zwierzak. Z kolei w wykopaliskach prowadzonych w latach 20.XX w. w pobliżu Jeziora Zurychskiego (Zurichsee) odkryto czaszkę psa z epoki brązu, która przypominała wyglądem czaszki współczesnych przedstawicieli rasy. Możliwe więc, że już między 1000 a 600 r.p.n.e, czyli na długo przed inwazja Rzymian, żyły na tych terenach duże czworonogi w typie berneńczyków. W pierwszych opisach jest mowa o mocno zbudowanych zwierzętach  o sporej głowie i najczęściej czarnym umaszczeniu. Barwa szaty związana była z miejscowymi przesadami - wierzono , że czarny kolor odpędza złe duchy, dlatego większość trzymanych przez wieśniaków psów miała taka sierść. Bliskość Alp  i zimny klimat sprawiały , że preferowano czworonogi o długim, gęstym włosie. Pod koniec XIX w. trójkolorowe psy dość licznie występowały w okolicach Durrbach. Właściciel miejscowej gospody trzymał je do pilnowania obejścia. Goście urzeczeni uroda i inteligencja tych czworonogów chętnie kupowali od niego szczenięta. Popularność tego miejsca sprawiała, że początkowo przedstawicieli tej rasy nazywano durrbachlerami. Wcześniej używano takich określeń jak gelbbachler (o żółtych policzkach), czy vieraugler - czterooki (z powodu plamek nad oczami). Brak jednolitej polityki hodowlanej i rosnące zainteresowanie bernardynem sprawiły , że berneńczyk prawie wygina. Na przełomie XIX I XX w. kilku hodowców  - m.in.prof.Albert Heim, Max Sieber, Fritz Probst i Franz Schertenleib - rozpoczęło planowa hodowlę ras szwajcarskich, w tym berneńskich psów pasterskich. W 1902r po raz pierwszy pokazano berneńczyki na wystawie , a pięć lat później powołano Szwajcarski Klub Durrbachlera, którego przewodniczącym został Fritz Probst, a prof. Albert Heim opracował pierwszy wzorzec. W 1913 r. nazwę durrbachler zmieniono na berner sennenhund(berneński pies pasterski). Pod koniec lat 40. XX w. hodowcy doszli do wniosku, że ówczesny berneńczyk znacznie odbiega od ich wyobrażenia o tej rasie i postanowili wprowadzić jednorazowo do populacji wyselekcjonowanego czarnego nowofunlanda(zaplanowano to skrupulatnie, jednak w momencie krycia nie dysponowano jeszcze formalna zgoda, dlatego pojawiły się spekulacje o przypadkowym kojarzeniu). Dzięki temu posunięciu uzyskano bardziej krępa sylwetkę, poprawiono nieco stan zdrowia i częściowo charakter berneńczyka. Pierwszy berneńczyk pojawił się w Polsce w 1979 r.Była to sprowadzona z Czech przez Danutę Lonc(Hodowla Lon-Da) suczka Alona z Jihlavska, która w 1981 r. wydała na świat pierwszy miot, ale jej potomstwo nie wywarło większego wpływu na hodowlę. Dopiero przywiezione z Niemiec przez Ewę Urbanowicz(hodowla Niedźwiedzia Gawra) Ahja v Rothenhubel i Artos vom  lessinghof zapoczątkowały rozwój rasy w naszym kraju.

 

 

Berneński pies pasterski ma umiarkowany temperament, jest zrównoważony, wesoły i towarzyski. W młodym wieku żywiołowy, z czasem w jego zachowaniu przybywa stateczności. Mocno się przywiązuje do właściciela i potrzebuje bliskiego kontaktu, dlatego nie należy go zostawiać samego przez dłuższy czas. Nie nadaje się też do trzymania w kojcu - powinien móc swobodnie poruszać się po swoim terenie i mieć nieograniczony dostęp do domu. Przedstawiciele tej rasy zwykle chętnie się podporządkowują. Przy czym suki są bardzo uległe, a samce bardziej pewne siebie, przez co mogą być mniej zdyscyplinowane. Berneńczyk jako pies czujny i spostrzegawczy jest niezłym, mało hałaśliwym stróżem. Co prawda nie pilnuje posesji z takim zaangażowaniem, jak owczarek kaukaski, ale skutecznie odstrasza nieproszonych gości. Z osobami, które zna przeważnie wita się serdecznie, wobec obcych może zachowywać dystans, ale zaakceptuje ich, jeśli są mile widziani przez właścicieli.Cierpliwe i wyrozumiałe psy tej rasy doskonale dogadają się z pociechami w każdym w każdym wieku. Jednak z uwagi na wielkość i siłę nie należy ich zostawiać samych z kilkulatkami, bo mogą je niechcący przewrócić. Dzieci nie powinny też samodzielnie wychodzić z nimi na spacery. Na ogół poprawnie układają się relacje berneńczyka z pobratymcami i innymi zwierzętami domowymi, choć zdarzają się wyjątki - źródło niewłaściwych zachowań tkwi jednak zwykle w błędach wychowawczych lub wadliwej psychice. Berneński pies pasterski jest aktywny i energiczny. Wymaga sporo ruchu, ale nie jest wyczynowcem, dlatego od biegu przy rowerze lepsza będzie piesza wędrówka. Dorosłemu psu powinno się zapewnić do kilku godzin spaceru dziennie. Znudzony i niewybiegany może niszczyć przedmioty w domu lub kopać dołki w ogrodzie. Niestety większość berneńczyków przejawia skłonności do zbierania odpadków. Zdarza im się też na spacerze pogonić za kotem lub innym zwierzęciem. 

Zalety:

  • doskonały pies rodzinny
  • przyjazny wobec ludzi
  • świetnie dogaduje się z dziećmi
  • sprawdzi się jako stróż
  • inteligentny, chętnie się uczy
  • można uprawiać z nim niektóre psie sporty
  • tolerancyjny wobec pobratymców i innych zwierząt domowych

Wady:

  • dość kosztowny w utrzymaniu
  • ma skłonności do zbierania odpadków
  • krótko żyje

 

 

To pies inteligentny, skłonny do pracy z człowiekiem. Nie lubi bezczynności, szybko się uczy i chętnie wykonuje ćwiczenia. W szkoleniu go osiągniemy tym więcej, im bardziej będziemy konsekwentni i systematyczni. Ważna jest też odpowiednia motywacja - smakołyk, pochwała czy zabawa z właścicielem. Z kolei ostre traktowanie sprawi, że podopieczny może stracić zaufanie do przewodnika. Warunki fizyczne i usposobienie dorosłych berneńczyków pozwalają na wykorzystanie ich do ciągnięcia sanek czy noszenia czegoś w pysku, np. koszyka z zakupami. Szczenięta powinno się traktować serdecznie, ale nie na wszystko im pozwalać - brak zasad może prowadzić do samowoli. Jak najwcześniej trzeba zacząć socjalizację i naukę podstawowego posłuszeństwa. Maluch powinien odwiedzać ruchliwe i głośne miejsca, poznawać inne zwierzęta, ludzi i sytuacje, z którymi może się zetknąć w dorosłym życiu. Warto też skorzystać z zajęć w psim przedszkolu. W okresie intensywnego wzrostu lepiej ograniczyć zabawy berneńczyka ze starszymi od niego pobratymcami, a w czasie wymiany zębów nie przeciągać się z nim sznurem, by nie doprowadzić do deformacji zgryzu. Podczas spacerów w mieście berneńczyka prowadzimy na mocnej smyczy - w młodym wieku sporo psów tej rasy przejawia silne skłonności do do ciągnięcia. Należy używać solidnych obroży (te podpite barwionym filcem lub wykonane ze sztucznie barwionej skóry mogą zabrudzić biała sierść na szyi ) lub łańcuszków. Zabawki powinny być na tyle duże, aby pies ich nie połkną - sprawdzają się piłki, gumowe,  pluszowe maskotki, bawełniane sznury, kongi, naturalne gryzaki (wędzone uszy, ścięgna, żwacze).

 

 

Pierwotnie berneńczyki były wykorzystywane jako wszechstronne psy gospodarskie - stróżowały, pilnowały bydła, ciągnęły wózki z mlekiem lub innymi towarami. Współczesny przedstawiciel rasy to nade wszystko doskonały pies rodzinny. Niektóre osobniki sprawdzają się w dogoterapii. Z uwagi na spore rozmiary raczej nie nadają się do sportów, w których wymagana jest duża zwrotność i szybkość, ale z powodzeniem można z nimi uprawiać obedience i dogtrekking. W niektórych krajach organizowane są pokazy cartingu, czyli ciągnięcia wózków.

 

 

Psy tej rasy są wytrzymałe i odporne na warunki atmosferyczne. Choć zwykle nie przeszkadzają im mróz, śnieg czy deszcz, to długo utrzymująca się wilgoć(np. podczas wiosennych roztopów) w połączeniu z zimnem może niekorzystnie odbić się na ich zdrowiu. Podczas letnich upałów należy zapewnić im zacienione, chłodniejsze miejsce do odpoczynku i stały dostęp do miski z woda. Długie spacery i treningi najlepiej odbywać wczesnym rankiem. Berneńczyk nie należy do ras długowiecznych  - przeciętnie żyje osiem, dziewięć lat. Wiele czworonogów nie osiąga nawet tego wieku(niewielki odsetek populacji dożywa kilkunastu lat). Wiąże się to z trapiącymi rasę skłonnościami do chorób nowotworowych, które przyczyniają się do przedwczesnej śmierci znacznej części zwierząt. Najczęściej spotykane to:Histiocytoza - choroba przekazywana genetycznie, w jej wyniku dochodzi do niszczenia własnych komórek organizmu przez nowotworowo zmienione histiocyty(komórki układu odpornościowego), hemangiosarcoma (naczyniakomięsak krwionośny) - agresywna, szybko rozprzestrzeniająca się choroba, która atakuje naczynia krwionośne, co prowadzi do powstania guzów prawie w każdym miejscu ciała(zwykle w śledzionie i sercu); ma stocytoma, czyli guz z komórek tucznych - w zależności od stopnia zaawansowania i umiejscowienia może mieć przebieg łagodny lub złośliwy, dający przerzuty do wielu narządów. Zdarza się dysplazja stawów biodrowych(u zwierząt hodowlanych wymagane jest prześwietlenie bioder - dopuszczalny wynik to A, B, C) i rzadziej łokciowych. Niekiedy występują choroby oczu - entropium  (podwinięcie powieki) i ektropium (wywinięcie) oraz sporadycznie postępujący zanik siatkówki (PRA) i dysplazja siatkówki (RD). Czasami przytrafiają się osteochondroza (OCD), enostoza (młodzieńcze zapalenie kości), rozszerzenie i skręt żołądka, stany zapalne uszu i alergie o różnym podłożu. Pojawiają się także epilepsja i degenerative myelopathy (DM) - choroba niszcząca rdzeń kręgowy.

 

 

Berneńczyki zwykle cechuje doskonały apetyt i łatwo przybierają na wadze, dlatego nie wolno ich przekarmiać. Rodzaj pożywienia należy dostosować do trybu życia psa i nie podawać przekąsek między posiłkami. Najlepiej stosować dobrej jakości gotowe karmy dla dużych ras z dodatkiem glukozaminy i chondroityny (jest to najodpowiedniejszy sposób odchowania szczeniaka do zakończenia wzrostu ). Samodzielnie przygotowane jedzenia musimy uzupełnić preparatami wapniowo - witaminowymi i chroniącymi stawy. W okresie intensywnego linienia warto stosować specyfiki przyspieszające odbudowę szaty i poprawiające stan skóry, z dodatkiem nienasyconych kwasów tłuszczowych (omega 3 i -6 ). Dzienna porcję dla dorosłego psa najlepiej podzielić na dwie mniejsze porcje i zapewnić mu odpoczynek po jedzeniu.

 

 

Berneńczyki, które większość czasu spędzają na zewnątrz domu, linieją dwa razy w roku:wiosna i jesienią. U suk wypadanie włosów może być związane z cyklem płciowym. Psy trzymane w mieszkaniach zwykle gubią sierść przez cały rok. Dosyć łatwo można ja jednak sprzątnąć - jest miękka i nie wbija się w podłoże. Przedstawiciela tej rasy wystarczy wyczesać raz w tygodniu (jedynie w okresie wymiany okrywy włosowej trzeba to robić częściej) za pomocą szczotki pudlówki z dłuższymi drucikami, a także grzebieni metalowych o rożnej gęstości. Szczególna uwagę trzeba zwrócić na sierść za uszami, na szyi, udach (portki) i ogonie, gdzie tworzą się kołtuny. Nie należy ich wycinać , lecz trzeba delikatnie je rozdzielić palcami i rozczesać. W okresie linienia można dodatkowo używać trymera hakowego. Po każdym spacerze za miastem trzeba usunąć z sierści rzepy, źdźbła traw, nasiona. Berneńczyka kapiemy w miarę potrzeby w szamponach dla psów długowłosych lub hipoalergicznych dla wrażliwej skory. Warto też na kilka minut nałożyć na włosy odżywkę lub balsam. Po dokładnym spłukaniu i wyciśnięciu ręcznikiem zaleca się zastosowanie suszarki - sama sierść schnie długo i się gniecie. Trzeba o tym pamiętać również latem, jeśli podopieczny codziennie pływa. Stale utrzymującą się w obfitej szacie wilgoć i wysokie temperatury powietrza mogą doprowadzić do stanów zapalnych i chorób skóry. Regularnie trzeba sprawdzać uszy i zęby, wycinać sierść między opuszkami i skracać pazury, jeśli pies sam ich nie ściera. Przygotowanie do wystawy zwykle trzeba zacząć nieco wcześniej, choć nie jest to reguła - wszystko zależy od kondycji psa i stanu jego szaty. Zazwyczaj dokonuje się niewielkiej korekty sierści  przy uszach, łapach, na portkach i ogonie. Używa się do tego różnych narzędzi - nożyczek degażówek, maszynki, trymera zwykłego lub hakowego - w zależności od jakości i ilości włosów. Berneńczyka najlepiej wykapać kilka dni przed wystawa. W okresie linienia przyda się szampon optycznie powiększający objętość szaty, z kolei przy dużej ilości sierści lepszy będzie taki, który ja nabłyszczy, stosuje się też odżywkę. Następnie dokładnie suszymy psa suszarka ustawiona na średnia temperaturę, rozczesując sierść rzadka metalowa szczotka zgodnie z kierunkiem jej wzrostu. Przed wejściem na ring można zastosować płyn antystatyczny. Berneńczyka prezentujemy na ringówce dopasowanej do jego umaszczenia . Można go wystawiać z tkz. wolnej ręki (bez dotykania) lub odpowiednio go ustawiając (wybór metody zależy od temperamentu psa). Od szczeniaka trzeba przyzwyczajać podopiecznego do zabiegów pielęgnacyjnych, pokazywania zębów, dotykania różnych części ciała.

 

 

Berneńczyk jest doskonałym psem rodzinnym. Nie wymaga dużego doświadczenia, ale nie nadaje się dla domatorów. Do prawidłowego rozwoju potrzebuje konsekwentnego wychowania, sporej ilości ruchu i stawiania przed nim zadań.

 

 

Pliki cookie ułatwiają świadczenie naszych usług. Korzystając z naszych usług, zgadzasz się, że używamy plików cookie.
Ok