Przodków berneńskiego psa pasterskiego należy szukać wśród starożytnych molosów, których protoplasta był dog tybetański. Na tereny dzisiejszej Szwajcarii dotarły ponoć z rzymskimi legionami, co miało potwierdzić odkrycie przez archeologów glinianej lampki z Vindonissa, na której widniał wizerunek długowłosego psa z zawiniętym ogonem. Nie udało się jednak ustalić, skąd tak naprawdę pochodziło to znalezisko i jakiej wielkości był przedstawiony na nim zwierzak. Z kolei w wykopaliskach prowadzonych w latach 20.XX w. w pobliżu Jeziora Zurychskiego (Zurichsee) odkryto czaszkę psa z epoki brązu, która przypominała wyglądem czaszki współczesnych przedstawicieli rasy. Możliwe więc, że już między 1000 a 600 r.p.n.e, czyli na długo przed inwazja Rzymian, żyły na tych terenach duże czworonogi w typie berneńczyków. W pierwszych opisach jest mowa o mocno zbudowanych zwierzętach  o sporej głowie i najczęściej czarnym umaszczeniu. Barwa szaty związana była z miejscowymi przesadami - wierzono , że czarny kolor odpędza złe duchy, dlatego większość trzymanych przez wieśniaków psów miała taka sierść. Bliskość Alp  i zimny klimat sprawiały , że preferowano czworonogi o długim, gęstym włosie. Pod koniec XIX w. trójkolorowe psy dość licznie występowały w okolicach Durrbach. Właściciel miejscowej gospody trzymał je do pilnowania obejścia. Goście urzeczeni uroda i inteligencja tych czworonogów chętnie kupowali od niego szczenięta. Popularność tego miejsca sprawiała, że początkowo przedstawicieli tej rasy nazywano durrbachlerami. Wcześniej używano takich określeń jak gelbbachler (o żółtych policzkach), czy vieraugler - czterooki (z powodu plamek nad oczami). Brak jednolitej polityki hodowlanej i rosnące zainteresowanie bernardynem sprawiły , że berneńczyk prawie wygina. Na przełomie XIX I XX w. kilku hodowców  - m.in.prof.Albert Heim, Max Sieber, Fritz Probst i Franz Schertenleib - rozpoczęło planowa hodowlę ras szwajcarskich, w tym berneńskich psów pasterskich. W 1902r po raz pierwszy pokazano berneńczyki na wystawie , a pięć lat później powołano Szwajcarski Klub Durrbachlera, którego przewodniczącym został Fritz Probst, a prof. Albert Heim opracował pierwszy wzorzec. W 1913 r. nazwę durrbachler zmieniono na berner sennenhund(berneński pies pasterski). Pod koniec lat 40. XX w. hodowcy doszli do wniosku, że ówczesny berneńczyk znacznie odbiega od ich wyobrażenia o tej rasie i postanowili wprowadzić jednorazowo do populacji wyselekcjonowanego czarnego nowofunlanda(zaplanowano to skrupulatnie, jednak w momencie krycia nie dysponowano jeszcze formalna zgoda, dlatego pojawiły się spekulacje o przypadkowym kojarzeniu). Dzięki temu posunięciu uzyskano bardziej krępa sylwetkę, poprawiono nieco stan zdrowia i częściowo charakter berneńczyka. Pierwszy berneńczyk pojawił się w Polsce w 1979 r.Była to sprowadzona z Czech przez Danutę Lonc(Hodowla Lon-Da) suczka Alona z Jihlavska, która w 1981 r. wydała na świat pierwszy miot, ale jej potomstwo nie wywarło większego wpływu na hodowlę. Dopiero przywiezione z Niemiec przez Ewę Urbanowicz(hodowla Niedźwiedzia Gawra) Ahja v Rothenhubel i Artos vom  lessinghof zapoczątkowały rozwój rasy w naszym kraju.

 

 

Pliki cookie ułatwiają świadczenie naszych usług. Korzystając z naszych usług, zgadzasz się, że używamy plików cookie.
Ok